Remilk rozwija linię produktów opartą na β-laktoglobulinie, dominującym białku serwatkowym mleka krowiego, a w listopadzie 2025 r. spółka poinformowała o wprowadzeniu w Izraelu napoju „The New Milk” w partnerstwie z Gad Dairies, gdzie Remilk odpowiada za wytworzenie białka i gotową formulację, a partner mleczarski – za dystrybucję i sprzedaż w kanałach gastronomicznych oraz detalicznych. W tym samym przekazie rynkowym wskazywano zamiar wejścia na rynek USA w 2026 r., przy czym przedstawiciele spółki opisywali strategię ekspansji poprzez umowy partnerskie, a nie budowę własnych zakładów.

Ocena wykonalności takiego produktu wymaga rozdzielenia dwóch warstw – technologicznej (wytworzenia i oczyszczenia białka oraz produkcję napoju o oczekiwanej funkcjonalności) i regulacyjnej (dopuszczalności użycia białka jako składnika żywności oraz wymagań w zakresie nazewnictwa i oznakowania alergenów). W dokumencie amerykańskiej FDA dotyczącym zgłoszenia GRAS dla β-laktoglobuliny wytwarzanej przez Komagataella phaffii szczep yRMK-66 opisano substancję jako biały/kremowy proszek zawierający co najmniej 70% białka, przy czym β-laktoglobulina ma stanowić minimum 80% całkowitej frakcji białkowej. Ten sam dokument podaje kontekst naturalnej obecności β-laktoglobuliny w mleku krowim oraz informację o przybliżonej masie cząsteczkowej (~18 kDa) i numerze CAS 9066-45-9, co jest istotne dla identyfikacji składnika i porównywalności z białkiem pochodzenia zwierzęcego. W części procesowej FDA odnotowuje, że białko jest wydzielane do pożywki fermentacyjnej, następnie oddzielane od biomasy etapami filtracji, zagęszczane ultrafiltracją i diafiltracją, a na końcu – suszone i pakowane, z deklaracją prowadzenia procesu zgodnie z zasadami GMP i wykorzystania surowców oraz środków pomocniczych dopuszczonych do kontaktu z żywnością.

Szczególnie istotne dla planowanej komercjalizacji w USA są trzy elementy ujęte w piśmie FDA: zakres proponowanych zastosowań, oszacowanie narażenia dietetycznego oraz konsekwencje dla etykietowania. W części dotyczącej zastosowań wskazano użycie β-laktoglobuliny jako źródła białka na poziomach maksymalnych zależnych od kategorii żywności, m.in. w „milk substitutes” i napojach mlecznych (wartości maksymalne w tabeli obejmują kilka-kilkadziesiąt procent, zależnie od kategorii), przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że składnik nie jest przewidziany do użycia w mieszankach dla niemowląt ani w produktach pod jurysdykcją USDA. Wątek alergenności w tym przypadku nie jest poboczny, ponieważ β-laktoglobulina jest białkiem mleka i może wywoływać reakcje u osób z alergią na białka mleka. FDA wprost przypomina w piśmie wymogi znakowania „major food allergen”, wskazując, że obecność białka pochodzącego z mleka uruchamia obowiązki etykietowe, a zgłaszający opisuje spodziewaną alergiczność u osób uczulonych na mleko. Jednocześnie w tym samym piśmie odnotowano rozważania dotyczące pozostałości białek drożdżowych w produkcie końcowym oraz ich niskiego udziału po procesie oczyszczania (rzędu ułamka procenta), co ma znaczenie dla oceny ryzyka niezamierzonej ekspozycji na białka gospodarza produkcyjnego. Równolegle FDA sygnalizuje odrębną ścieżkę problemów z nazwą zwyczajową składnika i potencjalnymi implikacjami dla standardów tożsamości żywności, co praktycznie oznacza, że nawet przy braku pytań do konkluzji GRAS, producent nadal musi rozwiązać kwestie zgodności z przepisami dotyczącymi etykietowania i standardyzowanych kategorii produktów.

Na tym tle „The New Milk” można traktować jako produkt, którego warstwa biotechnologiczna i regulacyjna została zredukowana do pojedynczej osi – uzyskania funkcjonalności napoju mlecznego przy użyciu jednej dominującej frakcji białkowej serwatki, a następnie „odtworzenia” właściwości sensorycznych i technologicznych przez dobór pozostałych składników formulacji. W materiałach rynkowych Remilk opisuje trudność przejścia od składnika B2B do produktu konsumenckiego jako problem kompetencyjny i badawczo-rozwojowy związany z funkcjonalnością białka w napoju, profilem aromatycznym i zachowaniem w kawie, co jest spójne z tym, że sama obecność β-laktoglobuliny nie determinuje jeszcze właściwości całego układu koloidalnego. Z perspektywy procesu przemysłowego kosztochłonne pozostają etapy oczyszczania i suszenia białka oraz zapewnienie powtarzalności partii w ramach specyfikacji jakościowych (zawartości białka, wilgotności, popiołu, limitów metali ciężkich i mikrobiologicznych parametrów bezpieczeństwa), a dokument FDA przywołuje przykładowo m.in. limit ołowiu oraz wymaganie braku Salmonella w 25 g, co pokazuje, że finalny składnik jest traktowany jak typowy proszek białkowy do żywności, z pełnym reżimem kontroli zanieczyszczeń.

Plan wejścia na rynek USA w 2026 r. należy interpretować jako zamiar komercjalizacji produktu końcowego opartego na składniku, którego bezpieczeństwo dla określonych zastosowań zostało przedstawione FDA w procedurze GRAS, przy jednoczesnym istnieniu twardych ograniczeń: obligatoryjnego znakowania alergenu mleka, rozstrzygnięcia nazewnictwa składnika na etykiecie oraz zgodności z ewentualnymi standardami tożsamości dla produktów mlecznych i ich substytutów. W praktyce oznacza to, że tempo wdrożenia będzie zależeć nie tylko od przepustowości fermentacji i dostępności mocy wytwórczych (w tym modelu kontraktowego), ale także zdolności do prowadzenia produktu przez wymagania etykietowe i kategorie rynkowe w sposób, który nie będzie uznany za wprowadzający w błąd, a jednocześnie – będzie czytelny dla konsumenta i kanału dystrybucji.