Z tego powodu dużą wartość mają prace nad surowcami, które mogłyby ograniczyć lub częściowo wyeliminować potrzebę stosowania wapienia. Jedna z takich koncepcji została rozwinięta przez zespół ze Stanford University. Zakłada ona wykorzystanie skał magmowych, w tym skał pochodzenia wulkanicznego, jako materiału wyjściowego do otrzymywania spoiwa cementowego. Istota tego rozwiązania polega na tym, że są to skały niewęglanowe, a więc ich obróbka termiczna nie wiąże się z takim samym uwalnianiem dwutlenku węgla jak w przypadku wapienia. To istotnie odróżnia tę propozycję od szeroko stosowanych metod obniżania śladu węglowego cementu przez częściowe zastępowanie klinkieru dodatkami mineralnymi. Takie dodatki, jak popioły lotne, żużle hutnicze czy naturalne pucolany, pozwalają zmniejszyć udział klinkieru w gotowym materiale, ale nie zmieniają podstawowego faktu, że sam klinkier najczęściej nadal wytwarza się z wapienia. W omawianym przypadku przedmiotem modyfikacji jest właśnie etap syntezy spoiwa, a nie jedynie późniejsze uzupełnienie mieszaniny dodatkiem mineralnym.

W opisie tej technologii  ważna jest także mikrostruktura materiału. Badacze odwołują się do obserwacji naturalnych procesów hydrotermalnych oraz analiz starożytnych materiałów budowlanych, zwłaszcza betonów rzymskich. W takich środowiskach mogą powstawać włókniste fazy mineralne, które wpływają na sposób propagacji pęknięć i poprawiają trwałość materiału. W proponowanej technologii celem jest więc nie tylko ograniczenie emisji, lecz także uzyskanie takiej struktury wewnętrznej spoiwa, która sprzyja jego odporności mechanicznej i długotrwałej stabilności. Podawane wartości redukcji emisji, sięgające ok. 2/3, a w niektórych opracowaniach nawet 76%, nie są parametrami uniwersalnymi dla całego sektora cementowego, lecz wynikami odnoszącymi się do określonych wariantów surowcowych i technologicznych. Rzeczywisty bilans emisyjny będzie zależał od wielu czynników, m.in. składu mineralnego skał, temperatury procesu, źródła energii, transportu surowców oraz trwałości gotowego materiału w warunkach użytkowych. Wartość tej koncepcji wynika także z ograniczeń obecnie stosowanych dodatków do cementu. Popioły lotne stają się mniej dostępne wraz ze zmianami w sektorze energetycznym, a dostępność żużli i naturalnych pucolan (naturalnych substancji krzemionkowych lub glinokrzemiankowych) jest ograniczona geograficznie i technologicznie. Skały magmowe występują szerzej, choć ich skład również bywa zmienny i wymaga dokładnej kontroli. Z tego względu proponowana technologia może być rozpatrywana nie tylko jako sposób ograniczania emisji, lecz także próba poszerzenia bazy surowcowej dla przemysłu cementowego.

Na obecnym etapie nie jest to jeszcze rozwiązanie w pełni zweryfikowane przemysłowo. Nadal otwarte pozostają kwestie powtarzalności składu, zgodności z wymaganiami normowymi, trwałości długoterminowej oraz możliwości wdrożenia na skalę przemysłową przy akceptowalnych kosztach. W przypadku materiałów cementowych szczególne znaczenie ma zachowanie w długim czasie obejmujące odporność na wilgoć, cykle termiczne, środowiska agresywne chemicznie oraz obciążenia mechaniczne. Właśnie te parametry decydują o przydatności nowego materiału w budownictwie. Najciekawszym elementem tej propozycji jest zatem nie samo wykorzystanie skał wulkanicznych, lecz próba zastąpienia węglanowego modelu produkcji cementu innym układem surowcowym, opartym na minerałach już pozbawionych związanej formy dwutlenku węgla. Jest to kierunek badawczy bazujący na dobrze określonych przesłankach geochemicznych i materiałowych. O jego rzeczywistym znaczeniu przesądzą jednak dopiero dane dotyczące trwałości, powtarzalności procesu i możliwości zastosowania w praktyce przemysłowej.