Związek ten ma wpływ na tak zwane PPARsy (peroxisome proliferator-activated receptors), czyli receptory aktywowane proliferatorami peroksysomów. Receptory te regulują ekspresje genów, które biorą udział w metabolizmie tłuszczów i węglowodanów. Naringenina aktywuje miejsce wiązania ligandu w receptorach PPAR alfa i PPAR gamma, a także indukuje ekspresję ko-aktywatora receptora PPAR.

Naringenina to antyoksydant zawarty w cierpko-gorzkiej „błonce” na powierzchni miąższu grejpfruta i innych cytrusów oraz w ich soku. Naukowcy z Izraelskiego Uniwersytetu Jeruzalem I Głównego Szpitala Massachusetts odkryli iż związek ten „nakłania” wątrobę do rozłamywania cząsteczek tłuszczu na ketony. Takie działanie wątroby obserwujemy zazwyczaj podczas długich głodówek (lub podczas stosowania diety ubogiej w węglowodany). Czyli spożywanie grejpfrutów skutkuje procesami występującymi podczas stosowania diety (zwłaszcza diety Atkinsa) bez skutków ubocznych charakterystycznych dla tej diety. Działanie to skutkuje normalizacją poziomu cholesterolu i lipidów, czyli ma pozytywny wpływ na osoby z cukrzycą (a także tych z otyłością), u których homeostaza lipidowo-węglowodanowa jest zaburzona.

Red. Radosław Aulich