Urządzenie zostało wyniesione na orbitę pod koniec 2025 r. Nie było ono wszczepione w organizm w trakcie misji. System pracował autonomicznie w środowisku symulującym płyny ustrojowe, co miało odtworzyć warunki, w jakich implant funkcjonuje w ciele człowieka. Test obejmował działanie w mikrograwitacji oraz ekspozycję na promieniowanie kosmiczne i próżnię. Sprawdzano stabilność elektroniki, jakość sygnału oraz ciągłość transmisji bezprzewodowej. Konstrukcja opracowana w Xi’an obejmuje elastyczny układ elektrod przeznaczonych do kontaktu z tkanką nerwową, moduł wzmacniania sygnału o niskim poziomie szumów oraz zintegrowany system komunikacji bezprzewodowej. Miniaturyzacja komponentów i ograniczenie liczby przewodów mają zmniejszać ryzyko powikłań infekcyjnych oraz ułatwiać długotrwałe użytkowanie. W projektowaniu uwzględniono również rozwiązania zwiększające odporność na promieniowanie, w tym odpowiednią architekturę układów scalonych i ekranowanie wybranych elementów.

Wszczepialne systemy BCI różnią się od rozwiązań nieinwazyjnych, takich jak klasyczne EEG, bezpośrednim kontaktem z tkanką mózgową. Pozwala to uzyskać sygnał o wyższej rozdzielczości, ale wymaga zapewnienia stabilności materiałowej elektrod, biokompatybilności oraz niezawodności układu zasilania. W warunkach orbitalnych dochodzą dodatkowe czynniki: zmienione warunki odprowadzania ciepła, wpływ mikrograwitacji na właściwości płynów oraz oddziaływanie promieniowania na półprzewodniki. Zgodnie z opublikowanymi informacjami system utrzymywał stabilną rejestrację sygnału przez cały okres przebywania na orbicie. Nie odnotowano utraty funkcjonalności ani istotnej degradacji parametrów pracy. Zebrane dane dotyczą zachowania elektroniki, transmisji sygnału i odporności konstrukcji w środowisku pozaziemskim.

Chiński zespół rozwija implant równolegle z ośrodkami w Stanach Zjednoczonych i Europie, które pracują nad własnymi projektami interfejsów wszczepialnych. Różnice między modułami dotyczą konstrukcji i elastyczności elektrod, liczby kanałów rejestracyjnych oraz sposobu zasilania i transmisji danych. W systemie opracowanym w Xi’an zastosowano zwartą konstrukcję z bezprzewodową komunikacją, co ogranicza liczbę elementów przechodzących przez powłoki ciała i upraszcza integrację modułu z elektroniką przetwarzającą sygnał. W środowisku orbitalnym tego typu rozwiązania mogłyby służyć do ciągłego monitorowania aktywności mózgu podczas długotrwałych misji, rejestrowania zmian związanych z mikrograwitacją, izolacją i stresem, a także testowania interfejsów sterowanych sygnałem neuronalnym w warunkach ograniczonej infrastruktury medycznej. Praca urządzenia na orbicie dostarczyła danych o zachowaniu systemu w tych warunkach i stabilności jego parametrów podczas ekspozycji na promieniowanie kosmiczne.