Zabieg przeprowadził prof. Prokar Dasgupta, urolog i chirurg robotyczny związany z King’s College London oraz The London Clinic. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych specjalistów chirurgii robotycznej w urologii, kierujący Robotic Centre of Excellence w The London Clinic. Po stronie pacjenta pracował zespół St Bernard’s Hospital obejmujący chirurgów, anestezjologów i personel operacyjny. Robot Toumai firmy MicroPort znajdował się w Kusuma Robotic Surgery Suite na Gibraltarze, a konsola sterująca w Londynie była oddalona o ok. 2400 km.

Procedura polegała na prostatektomii u pacjenta z rakiem prostaty. Chirurg obserwował pole operacyjne na obrazie 3D i sterował ramionami robota w czasie rzeczywistym. Obraz oraz sygnały sterujące przesyłano przez łącze światłowodowe, z zapasowym połączeniem 5G. Podawane opóźnienie transmisji wynosiło 48–60 ms. Przy chirurgii prowadzonej zdalnie wartość czasu opóźnienia jest jednym z najważniejszych parametrów, ponieważ ruch dłoni operatora musi być niemal natychmiast odwzorowany przez narzędzia pracujące przy pacjencie. W sali operacyjnej na Gibraltarze przez cały czas pracował zespół medyczny odpowiedzialny za bezpośrednie bezpieczeństwo pacjenta. Chirurg w Londynie sterował narzędziami robota, ale znieczulenie, monitorowanie parametrów życiowych, przygotowanie pola operacyjnego i obsługa sprzętu przy stole pozostawały po stronie lokalnego personelu. Gdyby doszło do utraty połączenia, problemu technicznego albo powikłania śródoperacyjnego, zespół na Gibraltarze mógł natychmiast przejąć działanie przy pacjencie.

Operacja była zarazem procedurą kliniczną i testem całego systemu. Sprawdzano robota, jakość transmisji, stabilność połączenia, współpracę zespołów, plan awaryjny oraz możliwość wykonania pełnej operacji urologicznej na dużą odległość. Dopiero połączenie tych elementów decyduje o tym, czy zdalna chirurgia robotyczna może być stosowana poza pojedynczym, starannie przygotowanym przypadkiem. Zabieg z 4 marca 2026 r. był pierwszą zdalną procedurą robotyczną prowadzoną z Wielkiej Brytanii.

Potencjalne zastosowanie zdalnie wykonywanych zabiegów dotyczy przede wszystkim regionów z ograniczonym dostępem do wysoko wyspecjalizowanych chirurgów. Mogą to być wyspy, terytoria zależne od większych systemów ochrony zdrowia, szpitale położone daleko od centrów akademickich albo miejsca, w których transport pacjenta opóźnia leczenie. Warunkiem pozostaje odpowiednio wyposażony blok operacyjny, przygotowany personel i stabilna infrastruktura teleinformatyczna. Do rozwiązania pozostają kwestie prawne, etyczne i organizacyjne. Konieczne jest określenie minimalnych parametrów transmisji, zasad kwalifikacji pacjentów, procedury awaryjnej, odpowiedzialności operatora zdalnego i zespołu lokalnego, ochrony danych oraz sposobu dokumentowania świadomej zgody. Chirurgia zdalna wymaga także szkolenia zespołów w pracy rozproszonej, ponieważ decyzje podejmowane przy konsoli muszą być natychmiast rozumiane i zabezpieczane po stronie pacjenta. Wartość takiego modelu będzie zależeć od bezpieczeństwa, powtarzalności wyników i zdolności szpitali do pracy w układzie, w którym doświadczenie operatora, robot, lokalny zespół i infrastruktura sieciowa tworzą jeden system kliniczny.