Z tym środowiskiem wiąże się nowa analiza szczątków młodej kobiety odkrytych na płaskowyżu Ukok w południowej Syberii. Badacze z Novosibirsk State University wykorzystali tomografię komputerową do zbadania czaszki ukrytej pod warstwą zmumifikowanych tkanek. Według opisu zespołu kobieta miała około 25–30 lat i doznała ciężkiego urazu w obrębie prawego stawu skroniowo-żuchwowego. Dzięki obrazowaniu badacze mogli ocenić układ zmian kostnych, zauważyć kanały interpretowane jako ślady celowej ingerencji i powiązać je ze śladami przebudowy kości. Obraz CT wskazywał na rozległe uszkodzenie prawej strony żuchwy i struktur stawowych. W materiale kostnym zauważono także dwa kanały interpretowane jako celowo wykonane otwory, przez które przeprowadzono elastyczny materiał (prawdopodobnie włos koński albo ścięgno zwierzęce), który stabilizował uszkodzoną okolicę stawu. Taki zabieg miał przywrócić częściową ruchomość żuchwy i ułatwić przyjmowanie pokarmu po urazie.

Badacze łączą ten przypadek z przeżyciem pacjentki po zabiegu. Wskazują na ślady gojenia widoczne w badaniu obrazowym oraz asymetryczne starcie zębów sugerujące dłuższe obciążanie lewej strony jamy ustnej. Pojawia się hipoteza o urazie związanym z jazdą konną, co dobrze pasuje do realiów kultury silnie związanej z końmi, ale ten element pozostaje rekonstrukcją zdarzeń, a nie bezpośrednim wynikiem analizy kości. Ta historia zwraca uwagę również dlatego, że medycyna społeczności stepowych bywa opisywana bardzo ogólnie, najczęściej przez pryzmat leczenia ran i urazów. Materiał z Ukoku sugeruje bardziej dokładne działania. Ktoś rozpoznał charakter uszkodzenia, podjął próbę mechanicznego ustabilizowania żuchwy i wykonał zabieg w taki sposób, że pacjentka żyła jeszcze wystarczająco długo, by w kości pojawiły się ślady przebudowy.

Analiza szczątków z Ukoku poszerza obraz kultury Pazyryk o kolejny, bardzo konkretny wymiar. Obok znanych już świadectw rozwiniętego rzemiosła, jeździectwa i starannie przygotowywanych pochówków pojawia się tu także ślad praktyki związanej z leczeniem ciężkiego urazu. Znalezisko przypomina, że społeczności stepowe epoki żelaza dysponowały nie tylko sprawnością techniczną w wytwarzaniu przedmiotów, ale również wiedzą przydatną w sytuacjach granicznych, gdy od powodzenia interwencji zależało dalsze funkcjonowanie człowieka. Wartość tego odkrycia wynika z połączenia pojedynczego przypadku medycznego z szerszym obrazem kultury, której poziom organizacji i umiejętności nadal odsłania się w kolejnych badaniach.