Jednakże, dostępne inhibitory wykazują małą specyficzność w stosunku do ich celu, mogą działać na wiele różnych kinaz w organizmie, powodując istotne efekty uboczne. Zaproponowano kilka możliwości zwiększenia specyficzności inhibitorów, a przez to zmniejszenia toksyczności leku. Selektywne filtrowanie potencjalnych inhibitorów polega na tym, że oprócz właściwości hamujących powinien on być jak najbardziej specyficzny w stosunku do konkretnej kinazy. Osiąga się to poprzez sprzężenie efektu zahamowania z działaniem leku w obrębie takich motywów, które są słabo konserwowane. Jednym z przykładów może być kinaza NimA-related protein kinase 2 (NEK2), w której znaleziono unikalny motyw triady katalitycznej DFG. Wiązanie inhibitora następuje do tego unikatowego elementu w formie nieaktywnej białka (np. Imatinib, wiąże się do nieaktywnej kinazy Abl). Zakładanie filtrów podczas procesu tworzenia inhibitorów może przyczynić się do tworzenia bardziej specyficznych oddziaływań i wprowadzania na rynek bezpieczniejszych leków.

Źródło:Zhang X., Crespo A., Fernandez A., Turning promiscuous kinase inhibitors into safer drugs, Trends in biotechnology, 2008, Vol. 26, No. 6, 295-301