W badaniu przedstawionym podczas wiosennego zjazdu American Chemical Society zespół z University of California, Los Angeles analizował próbki śliny pobierane podczas żucia wybranych komercyjnych gum. Oceniono dziesięć marek, w tym produkty określane jako „syntetyczne” oraz „naturalne”. Próbki śliny zbierano w krótkich odstępach czasowych w trakcie żucia, a następnie poddawano analizie mikroskopowej i spektroskopowej w celu identyfikacji cząstek polimerowych. Średnio wykrywano ok. 100 cząstek mikroplastiku na gram gumy, przy czym w niektórych próbkach liczba ta była wyższa. W przeliczeniu na masę pojedynczej porcji gumy oznacza to, że w trakcie jednorazowego żucia do śliny mogą trafiać setki, a nawet tysięce cząstek.

Autorzy badania wskazali, że głównym mechanizmem uwalniania mikroplastiku jest ścieranie mechaniczne bazy gumowej pod wpływem ruchów żuchwy. Największa emisja cząstek następowała w pierwszych minutach żucia, po czym tempo uwalniania spadało. Zastosowana metodologia obejmowała analizę cząstek o rozmiarach powyżej ok. 20 µm, co oznacza, że drobniejsze frakcje, w tym potencjalne nanoplastiki, nie były objęte detekcją. Tym samym rzeczywista liczba uwalnianych cząstek może być niedoszacowana, choć brak jest danych ilościowych pozwalających oszacować skalę tego zjawiska.

Istotnym elementem interpretacji wyników jest rozróżnienie pomiędzy obecnością cząstek w ślinie a ich systemową biodostępnością. Mikroplastiki o rozmiarach rzędu dziesiątek mikrometrów w znacznym stopniu mogą być wydalane z organizmu wraz z połkniętą śliną i treścią pokarmową. W literaturze naukowej opisano obecność mikroplastiku w tkankach ludzkich, w tym w łożysku, płucach i krwi, jednak mechanizmy przenikania przez bariery biologiczne oraz konsekwencje zdrowotne pozostają przedmiotem badań. Dotychczas nie opublikowano danych klinicznych łączących żucie gumy z określonymi efektami zdrowotnymi wynikającymi z ekspozycji na mikroplastik.

W kontekście omawianego tematu pojawiły się również inicjatywy komercyjne promujące gumy oparte na naturalnej żywicy drzewnej zamiast syntetycznych polimerów. Argumentem marketingowym jest ograniczenie potencjalnego źródła mikroplastiku w diecie. Należy jednak zaznaczyć, że w przywoływanym badaniu również produkty deklarowane jako „naturalne” wykazywały obecność cząstek polimerowych, co może wynikać z zanieczyszczeń surowców, dodatków technologicznych lub specyfiki procesu produkcyjnego. Bez pełnej charakterystyki chemicznej wykrywanych cząstek nie można jednoznacznie przypisać ich wyłącznie syntetycznej bazie gumowej.

Dalsze badania powinny obejmować analizę pełnego zakresu wielkości cząstek, w tym nanoplastików, ocenę ich składu chemicznego oraz modelowanie potencjalnej biodostępności i kumulacji w organizmie. Konieczne jest również porównanie ekspozycji związanej z żuciem gumy z innymi źródłami mikroplastiku w diecie, aby określić względne znaczenie tego nawyku w całkowitym bilansie narażenia.